آذر نغمه سی


 

صهيونیستها در ايران شمالي

 

 

 

                                          اسراييل و جمهوري‌هاي آسياي مركزي

دولت اسراييل در آغاز، ديپلماسي و تجارت را بر استفاده از نفوذ داخلي يهوديان در جمهوري‌هاي جديد آسياي مركزي، علي‌رغم اين كه كشورهاي مذكور جمعيت يهودي عمده‌اي نداشتند، اولويت داد. بدين ترتيب اسراييل در سال 1372، جمهوري آذربايجان ( ايران شمالي )، قزاقستان، قرقيزستان و تاجيسكتان را به رسميت شناخت. سرانجام، در 1993 با تركمنستان روابط ديپلماتيك برقرار كرد.

با اين همه، از زمان استقلال ايران شمالي و ساير جمهوري‌هاي شوروي سابق، انجمن‌هاي دوستي يهودي رخنه اسراييل در منطقه را گسترش بخشيدند. در دهة  1990(1369 تا 1379 )، روابط ميان يهوديان شوروي واسراييلي‌ها به دليل مهاجرت فزاينده، نيرومندتر شده است، و سازمان‌هاي گوناگون اسراييلي فعاليت‌هاي خود در آسياي مركزي بعد از شوروي را شدت بخشيده‌اند. براي نمونه، در 1371، آژانس يهود كنفرانسي درباره تجربه اقتصادي اسراييل در تاشكند برگزار كرد. در همين سال، تشكلي موسوم به جمعيت دوستي آذربايجان ـ اسراييل اجلاسي در حيفا برپا كرد و در آن خواستار حمايت اسراييل از رژيم حاكم بر ايران شمالي (جمهوري اذربايجان ) شد. همين بنياد بعدها فعاليت‌هايي را طي يك جشن مهم مذهبي يهودي سازماندهي كرد. در همان سال، آژانس يهود يك اردوگاه تابستاني براي كودكان قزاقستان و قرقيزستان سازمان داد. در ضمن، اسراييل در ازبكستان سفير منصوب كرد، و اين اولين سفير اسراييل در يك جمهوري آسياي مركزي بود.

   

                             ايران شمالي ( جمهوري آذربايجان )

 

ايران شمالي جذابيت فراواني براي رژيم اشغالگر قدس دارد. ايران شمالي  بخشي از خاك ايران بود كه در گذشته اي نه چندان دور با تحميل عهدنامه هاي سياه گلستان و تركمانچاي به اشغال روسيه در آمد. مردم اين منطقه عموما شيعه بوده و از لحاظ فرهنگ و آداب و رسوم و مذهب و دين با ملت ايران يكسان مي باشند. همسايگي اين منطقه با ايران و حاكميت دولتي لاييك بر آن كه از به شدت از گسترش جريان بيداري اسلامي هراسان است براي اسراييل جذابيت فراواني دارد. اسراييل با نفوذ در اين منطقه ميتواند اهداف سياسي و امنيتي و اقتصادي خود را دنبال كرده و با كمك امريكا و برخي كشورهاي ديگر عليه امنيت و منافع ملي ايران فعاليت كند.
رژيم اشغالگر قدس از همان اوايل استقلال ايران شمالي با رژيم حاكم براين كشور روابط ديپلماتيك برقرار كرد، و اعتراض فراوان برخي كشورهاي اسلامي را برانگيخت. در واقع مطبوعات ايران غالبا تركيه را به خاطر كمك به اسراييل براي برقراري روابط ديپلماتيك با رژيم باكو مورد انتقاد قرار مي‌دهند. از آن زمان به بعد، اسراييل تلاش كرده است نقش فعالي در ايران شمالي چه از نظر اقتصادي و چه نظامي بازي كند.

يك بررسي تحليلي توسط خبرگزاري توران چنين اظهار كرد كه «اسراييل هميشه در آذربايجان به عنوان يك شريك استراتژيك بالقوه قلمداد مي‌شود، و گاه نوعي احساس حيرت و شگفتي ابراز شده است مبني بر اين است كه همكاري آنها بسيار كند پيش مي‌رود.»

همچنان كه « سوله كوت » اشاره مي‌كند، مقامات باكو اهميت ويژه‌اي براي اسراييل قايل هستند. تعداد بازرگانان و تجار اسراييلي در ايران شمالي و كشورهاي آسياي مركزي به چند صد نفر رسيده است. او سپس چنين اظهار مي‌كند كه «به گفته مقامات باكو، اسراييل به عنوان يك كشور غير مذهبي (سكولار)، دمكراتيك و قدرتمند نظامي غربي، مي‌تواند براي دولت‌هاي خاورميانه‌اي يك تهديد باشد؛ اما براي دولت باكو يك فرصت است.» حكومت باكو روابط خوبي را با يهوديان ساكن آذربايجان دنبال مي‌كند. حيدر علي اوف رئيس جمهور آذربايجان از كنيسه تاتس (كه بسياري از يهوديان ساكن در ايران شمالي در آنجا زندگي كنند) ديدار مي‌كند و تصوير او در دفتر كنيسه به ديوار زده شده است.

در 1371، پروازهاي مستقيم چارتر ميان باكو و اسراييل به طور منظم برقرار شد. اولين ديدار رسمي مقامات جمهورباكواز اسراييل در سپتامبر 1992 (1371 ) صورت گرفت. طي گفتگو‌هاي رسمي، همكاري متقابل در سياست، اقتصاد، علم و فرهنگ در دستور كار قرار گرفت. اسراييل در فوريه 1993 (1372 )در باكو سفارت باز كرد. در اين زمان « جبهه خلق » به رهبري فردي به نام ابوالفضل ايلچي بيگ ( علي اف ) بر ايران شمالي حكومت ميكرد. ايلچي بيگ تفكرات ضد ايراني و نژادپرستانه داشت. در زمان حكومت وي از يك سو هر روز بخشي از خاك ايران شمالي توسط ارامنه تجزيه طلب اشغال ميشد و از سوي ديگر ايلچي بيگ از تاسيس امپراتوري بزرگ توران و فروپاشي ايران و چين سخن ميگفت ! انديشه هاي وي فرصتي براي اسراييل بود كه بتواند نفوذ خود را در ايران شمالي از مجاري ديپلماتيك گسترش دهد. ايلچي بيگ تصور ميكرد كه با كمك اسراييل و صهيونيسم جهاني ميتواند هم ارمنستان را شكست بدهد و هم تفكر تجزيه ايران را جامه عمل بپوشاند. او از اين واقعيت غافل بود كه منافع مشترك و جهاني لابي صهيونيسم و لابي ارمني امكان هر گونه رويارويي غير مستقيم ميان ارمنستان و اسراييل را از بين برده است . در نهايت زندگي ايلچي بيگ به طور اسرار آميزي در تركيه پايان يافت اما نفوذ اسراييل در ايران شمالي ادامه دارد . و مناقشه قره باغ هنوز حل نشده است.

به گفته خبرگزاري ايران، يك هيأت اطلاعاتي اسراييل در اوت  1995(1374 ) وارد باكو شد. ايرنا اين ديدار را به عنوان مأموريتي محرمانه براي آموزش مأموران امنيتي رژيم باكو توصيف كرد. وزارت امنيت ملي دولت باكو اين اتهامات را تكذيب كرد و متذكر شد كه حاضر است به طور علني با سرويس‌هاي ويژه بسياري از ساير كشورها همكاري كند. افرام سنه وزير بهداشت اسراييل عنوان كرد كه «اسراييل در توسعه روابط با دولت باكو منافع استراتژيك دارد، و باكو نيز به همين نحو به اين روابط علاقه مند است چون اين روابط قادر است بنيادگرايي نشأت گرفته از ايران را ريشه كن كند.» لوول بزانيس با اين نكته موافقت كرده و مي‌افزايد كه « علاقه دولت باكو به اسراييل و بالعكس، از ترس متقابل آنها از ايران ريشه مي‌گيرد. دولت باكو آرزومند است كه با برقراري روابط با اسراييل، از سوي آمريكا مورد تحسين و تشويق قرار بگيرد.» اين همكاري مي‌تواند تلاش براي خنثي كردن فشار روسيه و مقابله با روابط رو به رشد ايران با ارمنستان و گرجستان تلقي مي‌شود. در راستاي همين خط فكر، اليزريوتوت اولين سفير اسراييل در باكو گفت كه موفق شده است روابط اسراييل و دولت باكو را «از صفر ... به سطح عالي» برساند. صادرات اسراييل بهايران شمالي در چهار ماهه اول سال 1996(1375 )، دقيقا به 5/3 ميليون دلار بالغ شد.

بنيامين نتانياهو نخست وزير وقت رژيم صهيونيستي در راه برگشت خود از ديدار ژاپن و كره جنوبي، توقف كوتاهي در باكو داشت و در 29 اوت 1997 (1376 ) با حيدر علي اوف رئيس رژيم حاكم بر ايران شمالي ملاقات كرد. نتانياهو طي سخناني به شرح زير نقاط مشترك فراوان دو كشور را ترسيم كرد:

« ما دو مردم باستاني هستيم كه در دهه‌هاي اخير به استقلال دست يافته‌ايم و اكنون وظيفه ما به عنوان ملت‌هاي مستقل ادامه توسعه كشورهاي خودمان است... به اين واقعيت نيز بسيار اميدوار هستم كه ميان دولت يهود و تركيه، اردن، مصر و كشورهاي غالبا مسلمان رابطه برقرار مي‌كنيم ... اين به ما اميد مي‌دهد كه تمامي بچه‌هاي (حضرت) ابراهيم بتوانند زير خورشيد واحدي كه از آن سوي درياي خزر طلوع كرده و بر فراز مديترانه غروب مي‌كند، صلح و دوستي بيابند. »

علي اوف گفت كه مي‌خواهد از تخصص تكنولوژيك اسراييل استفاه كند. نتانياهو نگراني خود را در مورد فروشهاي احتمالي تكنولوژي هسته‌اي به دشمن اصلي كشورش، يعني ايران، كه مرز زميني و دريايي طولاني با ايران شمالي ( جمهوري آذربايجان ) دارد، تكرار كرد. علاوه بر اين، نتانياهو دولت باكو را به انتقال نفت خام خود از طريق همسايه‌اش گرجستان و تركيه به گوشه شمال شرقي درياي مديترانه قادر مي‌سازد و نيز بر ايجاد يك خط اضافي از طريق زير دريا به اسراييل تاكيد ورزيد. نتانياهو گفت: «ما در اين پروژه درگير هستيم ... اين پروژه ما را قادر مي‌سازد تا نفت را به قيمت بسيار پايين‌تري خريداري كنيم.»

نتانياهو به طور آشكار مسئله علمي بودن همكاري سه جانبه ميان اسراييل، تركيه و رژيم باكو را در ريشه كن كردن خيزش اسلامگرايي ريشه گرفته از ايران مورد بحث قرار داد. روز بعد راديو ايران ضمن حمله شديد به دولت باكو براي ميزباني از نخست وزير اسراييل گفت « باكو با پذيرفتن نخست وزير توسعه طلب رژيم صهيونيستي دست به بازي خطرناكي زده است. با اين كار روابط خود با كشورهاي اسلامي در منطقه و جهان را بي‌ثبات ساخته است.»

بدينگونه روابط رژيم باكو با اسراييل روز به روز گسترش يافت. در سال 1377 ( 1998 ) مراسم پنجاهمين سال اشغال فلسطين و تاسيس رژيم صهيونيستي با حضور حيدر علي اف در باكو برگزار شد. علي اف در اين مراسم مردم مسلمان ايران شمالي را با يهوديان اسراييل مقايسه كرد و طي پيامي خطاب به رييس جمهور اسراييل تاسيس اين دولت نامشروع و دشمن درجه اول جهان اسلام را تبريك گفت.

بعد از مرگ حيدر علي اف سياستهاي ضد اسلامي او توسط پسرش الهام علي اف ادامه مي يابد. در سال 1384 براي نخستين بار يك يهودي به پارلمان باكو راه يافت ، در حالي كه فعالان اسلامي از نامزدي براي انتخابات پارلماني منع شدند. از سوي ديگر موسسات وابسته به رژيم صهيونيستي به طور گسترده در زمينه هاي اقتصادي ، فرهنگي و سياسي در ايران شمالي فعال شده اند.

برگزار ي كنگره جهاني يهوديان در باكو _ كه خبر آن توسط نماينده يهودي پارلمان باكو اعلام شد _ حاكي از آن است كه رژيم باكو در تحقق اهداف اسراييل و همكاري با اين رژيم اشغالگر حد و مرزي نمي شناسد. اخيرا كنگره اي ضد ايراني تحت عنوان خنده آور « كنگره آذريهاي جهان ! » توسط دولت باكو برگزار شد . در اين همايش كه عنوان آذريهاي جهان ! را با خود داشت حتي به خبرنگاران آن دسته از روزنامه هاي باكو كه وابسته به احزاب مخالف دولت بودند اجازه ورود به محل همايش داده نشد و به تعبير يكي از روزنامه هاي باكو ، اين همايش در حقيقت نمايش اعضاي حزب حاكم بود . در اين همايش دولتي عليه تماميت ارضي ايران نيز موضع گيري شد و شبكه هاي تلويزيوني دولتي و به ظاهر غيردولتي باكو روزهاي متمادي به پخش اظهارات ضد ايراني پرداختند. در تاريخ 25/1/85 مصاحبه اي از « يودا آبرام اف » در روزنامه پان تركيستي و ضد ايراني « جبهه خلق » چاپ باكو منتشر شد. آبرام اف از يهوديان صهيونيست است كه به عنوان نماينده « مجلس ملي رژيم باكو » شناخته ميشود. وي در مصاحبه خود گفته است : « عده اي از يهوديان ساكن در كشورهاي ديگر به عنوان نماينده آذري ها در كنگره – به اصطلاح – آذريهاي جهان شركت داشتند . » به عبارت ديگر كنگره دولتي موسوم به كنگره اذريهاي دولت باكو در حقيقت دستپخت مشترك صهيونيسم و پان تركيسم ( پان آذريسم ) بوده است.

حضور و نفوذ اسراييل در ايران شمالي ( دومين كشور شيعه نشين جهان ) نه تنها به ضرر جهان تشيع و جهان اسلام – كه مردم ايران شمالي بخشي از آن ميباشند _ هست ، موجب تهديد امنيت ملي ايران نيز ميباشد. طي سالهاي اخير اخبار فراواني در زمينه اقدامات ضد ايراني اسراييل در مرزهاي ايران منتشر شده است . در بسيار ي از اقداماتي كه در ايران شمالي عليه مسلمانان و ايران انجام ميشود نقش اسراييل به خوبي پيداست. سفارت رژيم صهيونيستي در باكو به كانون فعاليتهاي ضد ايراني و ضد اسلامي تبديل شده است. با اين وصف ، ايران بايستي براي پيشگيري از روند روز افزون نفوذ رژيم صهيونيستي در كنار مرزهاي خود اقدامات موثري انجام دهد و فشارهاي لازم را به دولت باكو وارد كند.

نوشته : سهند كريمي با استفاده از فصلنامه مطالعات خاور ميانه


اصلان آذراوغلو